Vandaag de laatste repetitie in de Schaapskooi,
zo heet de plek waar wij altijd repeteren.
Wat gasten uitgenodigd om proef te kijken.
Een Amerikaan, iemand uit Zuid-Afrika, de buurvrouw.
Er was na afloop dus applaus.
Daardoor zelfs een encore.
Tijdens het eten gaan we de afgelopen dagen met elkaar evalueren.
Wat heeft wie nog op het hart?
Moeten we misschien toch?
Of anders zo?
En hoe anders wordt het
met geluid en licht?
En het decor?
En wat doet de ruimte als we meer meters hebben voor onze stappen?
Ieder zijn zegje.
Voor sommige verkledingen is er nog wat te weinig tijd.
En nu de ruimtes groter worden, moet ik daar nog wat op vinden.
Lastig is ook, in zo’n relatief kleine ruimte,
het, als je van het toneel bent, blijven in je rol
zodat je, als je al op bent, niet telkens weer je personage moet worden.
Wat deze afgelopen weken heel goed heeft gewerkt, was,
dat als we vastzaten, niet wisten hoe wat precies te zeggen,
herinneringen functioneren.
Hoe zei je vader dat?
Je moeder?
Hoe was dat voor jou?
Toen je moest beslissen bij haar of hem weg te gaan?
Hoe ging je om met jóuw verlies?
Met jouw vreugde toen je hoorde dat ze zwanger was.
Herinner je. Stel je voor!
De kunst van het spelen is in mijn optiek vooral
de kunst van het ervaren.
Hoor me vaak zeggen: “Stel, je bent een zeiler.
Dan is het vooral de kunst, de wind te voelen.
Hij bepaalt wat mogelijk is.”
Zo is dat ook met taal, beweging en muziek.
Jouw reactie is volstrekt afhankelijk van dat
wat je tegenspeler je aanreikt,
de omgeving met je doet, het verhaal je zegt.
Zat tussen de middag stomtoeval aan een tafel
met een solozeiler, Maarten Jamin,
kampioen der kampioenen tijdens de Primus Inter Paris.
Hij is de beste van de wereld in zijn klasse.
Ik vertelde hem van mijn visie op zijn specialiteit.
Hij kon dat volledig beamen.
Voor hem is het als het ware een dialoog met de wind.
En is een dialoog niet anders dan
het horen van elkaar?
Waardoor je leert begrijpen
waarom een ander is zoals hij is?
En dat is vaak niet veel anders
dan jij bent.
Zijn kerk heet moskee,
haar brood rijst,
zijn koffie thee.
Dwaal ik af?
Verheug me op de dag van morgen.
’s Middags een try-out met alles op en aan.
’s Avonds voor een geïnteresseerd publiekje.
Dus misschien, tot morgen!