donderdag 9 augustus 2007

Las bij de tandarts het blaadje "Vruchtbare aarde". Aan het woord was de terreingeneeskundige H.C. Molenburg: “Onze gewaarwordingen voeden niet ons lichaam, maar onszelf. Dankzij onze zintuigen zeggen we: ik leef. Verlies van waarneming is daarom een verlies van levensvreugde. Enige jaren geleden viel het me in de duinen op, dat ik al een paar jaar geen goudhaantjes had gezien. Tot ik me realiseerde, dat het niet de goudhaantjes waren die in gebreke bleven, maar dat mijn hoge toondoofheid me parten speelde en dat het voortaan van het toeval af zou hangen, of ik deze vogeltjes nog zou zien. Op zo’n moment heb je een kleine rouwreactie en besef je intens wat je zintuigen voor je doen. Wat een zegen ook, dat we ons voedsel ruiken en wat missen we dat vermogen bij een flinke verkoudheid.”

Zag mezelf als achtjarig jongetje aan de hand van mijn opa door de stad wandelen. Opa met een bolknak in zijn hoofd. We liepen over de bloemenmarkt op het Janskerkhof door een zee van geuren. “Ruikt u dat opa?” “Wat jongen?” Hij nam de sigaar uit zijn mond en tikte de as op de grond. “Al die bloemen?” Opa stond stil, rook als een Duitse herder in de lucht. “Ik ruik alleen maar Willem II.”

“Dat verklaart,” zei mijn moeder later, nadat ze mijn verhaaltje had gehoord, “waarom opa zijn schoenen niet naar schone voeten ruiken.”

dinsdag 7 augustus 2007

Kwak-log


Weetje wat ik dacht vandaag?

Niemand anders kan je kwaak
zo kwaken,
niemand anders kan je waggel
zo waggelen,
niemand anders kan zo zwemmen
als jij.

Niemand anders kan je dans
zo dansen,
niemand anders kan je lied
zo zingen,
kan je gedichtje zo schrijven
als jij.

Weetje wat ik dacht vandaag?

Ik ben blij.



Alfred Jodocus Kwak

vrijdag 3 augustus 2007

Dames en heren, jongens en meisjes,

Vanaf vandaag elke week een officiële Kwak-log. Alfred Jodocus Kwak schrijft een hoogstpersoonlijk weekboek. Te vinden bij ons, de Herman van Veen Studios-site en Kwak’s eigen pagina’s.


Kwak-log

Las vanochtend in de Groot Waterlandse Courant dat in Ouwehands Dierenpark Apie geboren is. Apie is een orang-oetangbaby van 2 pond. Ze kwam een uurtje te vroeg, omdat ze zo nieuwsgierig was. Orang-oetangs worden bijna nooit in dierentuinen geboren. Er worden ook bijna geen mensenbaby’s in mensentuinen geboren. Het is veel leuker om geboren te worden voor een orang-oetang in een bos in Afrika of zo. De moeder van Apie ken ik nog. Ze heet Anak. Genoemd naar een Filippijns liedje, dat ik ooit hoorde op de radio in Afrika. Wens mama-oetang en Apie-oetang alle geluk van de wereld. En hoop dat ze ooit terug mogen naar huis. Want dat is toch waar wij allemaal het liefste willen wezen.

Hoogachtend en met hartelijke kwek,

Alfred Jodocus Kwak

donderdag 2 augustus 2007

Onze nieuwe cd "Nederlanders" is opgenomen. Alles staat er spik en span op. Vijftien liedjes uit het hart.

Pijpenstelen
Spinvis op de radio
Voodoo
Onder aan de dijk
Ciao
Elke trein wil naar Parijs
Prijs de dag niet
Bij mij
In de mist
Vrije tijd
Zo wijs
Naar Monaco
God is gratis
Mannen mannen
Naar huis

Teksten van Fransen, Chrispijn, Lau, Savenberg, Lohues, Van de Vendel, Schuurman, Van Veen Junior en ondergetekende.
Muziek: Lance, Lau, Leerkes, Lohues, Hougaard, Winter, Oosterhuis, Reijnders, Van Veens.

Drie duetten:
Prijs de dag met Daniël Lohues,
Ciao en Naar huis met Trijntje Oosterhuis.

Alles opgenomen als vanouds bij Balance Recording in Amersfoort. Naast Edith Leerkes, Erik van der Wurff en Jannemien Cnossen musiceert ZAPP de strijkers, Rob Winter en Daniël Lohues gitaar, Hein Offermans alle baspartijen, Henk van der Schalk percussie. Zelf teken ik voor alle mogelijke invullingen. De cd produceerden we samen met Daniël.

Dank van harte Universal en vooral Jos Lauwers voor zijn inbreng. Ben verguld met het resultaat.
Hoop dat u er, net zo als wij, van zult genieten.

De cd wordt gereleased in oktober. Bij de eerste 12.500 exemplaren komt een bonus-cd 'Hij keurt hem af en andere 'Utrechtse’ monologen'. Door de jaren opgenomen in Carré. Vijftig minuten om te lachen door je tranen heen.

Bij Uitgeverij Kok verschijnt "goeie genade, hoogstpersoonlijk". Verhalen rond de Statenbijbel, die ik ooit van mijn opa kreeg.

Ter gelegenheid van 10 jaar Herman van Veen Foundation schreef ik "Medemens". Een boek dat vertelt over ontroering. De verjaardag is op 10 december.

En – "Hermanus - het stripboek" verschijnt deel 1 getekend door Jan Bart Dieperink.

Zag net op een A4-tje dat u maar liefst zonder dubbel te tellen dagelijks samen met + 4000 anderen onze site bezoekt.
We vinden dat goed bekeken. Bedankt.

vrijdag 6 juli 2007

Met de wind

Valt er een salamander
op mijn opschrijfboekje.
Zit op het strand
aan een tafeltje
onder een palm met kokosnoten.
Kijk over zee.
Mussen peuzelen de resten van mijn ontbijt op.
Een duif met een bril
gaat er met een korst vandoor.
De salamander kruipt nu
kriebelig over mijn rug
naar mijn schouder.

Voor de laatste dag op Curaçao.
Morgen vliegen we naar huis.
Zingen gedaan.
Nog een week studio,
dan vakantie.
Zie er naar uit.

Mooie dagen gehad.
Boeiende mensen ontmoet.
Oude vrienden.
Veel geschilderd,
gegeten, gedronken, gezwommen en geprikt.

Gezellig hotel.
Appartement.
Balkon met uitzicht op zee.
Kon vanuit bed
dolfijnen zien springen,
pelikanen zien zeilen,
schildpadden kruipen,
mensen bakken.

We waren met z’n achten.
Merlijn voor het licht en het geluid,
zijn verkering voor de gezelligheid,
Anne voor haar verjaardag,
met een vriendin.
Inge voor de projecten van de Stichting:
Aids en onderwijs,
met haar zeven weken zwangere maatje.

Edith en ik
voor de muziek,
de conversatie
en de schilderijen.

Twee voorstellingen
en twintig doeken later.
Goed gevoel.
Bedankt voor het vertrouwen,
de gastvrijheid,
de hartelijke woorden.
Het was goed toeven
op dit door
de Caraïbische zee omgeven stukje
van ons kleine koninkrijk.

maandag 25 juni 2007

In de trein
van Parijs naar Schiphol
alle tijd
om na te genieten
van de gebeurtenissen.

Wenen, Stadttheater,
prachttijd.
Anita Ammersfeld,
geweldig bedankt voor alle goede zorgen.
Komen graag
in maart terug.

Frédérik, Denis, Martine, Veronique, Michel, Michèle,
zonder jullie zou Parijs
nooit zo geweldig geweest zijn.
Twee volle zalen.
Het werd een feest.
Klap op de vuurpijl: de CDVD 'Chapeau'.
Zo trots als een pauw.
Die twee schijven
zijn vanaf vandaag
in onze shop te verkrijgen.
In september komt 'Chapeau' in de winkel.
Wereldwijd.

Veel interessante reacties
op de film ‘Ithemba Afrika!’
De film is inmiddels ook
aan een paar andere landen verkocht.

Het seizoen zit er bijna op.
Nog een paar concerten.
Ga dan aan de slag,
werk aan ‘Medemens’,
een boek dat ter gelegenheid van
het tienjarig bestaan van onze Foundation
in de herfst gaat verschijnen.

Ga veel schilderen, lezen en piekeren,
denken over hoe dingen anders kunnen.
Met het ouder worden
komt het besef
dat er al een grote toekomst
achter je ligt.
Tijd
krijgt een andere betekenis.
Ervaar dat
als iets heel rijks.
Leef meer en meer
vanuit het Nu.
Hoor me vaker en vaker zeggen:
“Dat zien we wel”.
Hoe anders als toen,
in die tijd van “en dan... en dan... en dan”.

Op de laatste avond in Salle Gaveau,
na de laatste toegift,
was ik zo verdomd gelukkig,
heb er geen woorden voor.

Las
dat Nederland onder 21
Europees Kampioen is geworden.
Onder leiding van Foppe de Haan
die we verleden jaar
in onze Jan de Man show
mochten ontvangen.
Een man naar mijn hart
die echt naar je kijkt.
No-nonsense.
Zou hij niet ...
Hoe kun je het Europees Kampioenschap
nu toch belangrijker vinden
dan de Olympische Spelen?
Laat de heren zich over een en ander
nog eens bezinnen.
Stel je voor:
het Nederlands Elftal Olympisch Kampioen.
In de laatste minuut:
Van Persie zet voor...
Rigters frummelt de bal naar Van Nistelrooy,
die de winnende goal onhoudbaar
rechts boven inkopt.
Argentinië verbijsterd.
Oranje onsterfelijk.
Foppe de Haan
wordt tot prins geslagen.
Champagnekurken
vliegen door onze kamer.

'Lieber Himmel'
is klaar.
Wordt gedrukt.
Verschijnt bij Gütersloh Verlag.
Thomas, Roger, Klaus en Alexander:
kan jullie niet genoeg bedanken
voor de zorgvuldigheid.
Het werd het mooiste
van tot op heden.
Ga het kopen.

En nu:
stapeltjes maken,
voor de volgende reis.

---

Chaque fois
(Texte H. van Veen; texte français : G. Bouchez)

Dans chaque tunnel de Paris
je vois Lady Di.

Chaque fois Champ Elysées
j’entends les bottes allemandes
frapper
les pavés.

Chaque pas dans chaque musée
je sent
l’odeur de plus jamais.

Chaque fois Olympia
je me souviens de ma mère
chantant
« Allez…. venez Milord »

Dans chaque chambre
de chaque hôtel parisien
tu me manques.

Sur chaque radio
dans chaque café
résonne cette maladie d’amour,
un chronique je t’aime.

Et je regarde
dans la même direction
toujours,
coule la Seine.

vrijdag 8 juni 2007


Herman van Veen gastiert zurzeit in Wien – und begeistert sein Publikum
Gaukler und Geigen
Von Andreas Kövary

Der Gaukler ist wieder in der Stadt! Der Obergaukler höchstpersönlich! Ja, der mit dem holländischen Akzent und der kleinen Geige, die in der großen Bassgeige schläft wie ein Hund in seiner Hütte.
"Unter 4 Augen" heißt das neue Programm, mit dem Herman van Veen derzeit tourt. Die beiden Augen, die dazugekommen sind, gehören Sängerin und Gitarristin Edith Leerkes. Besser hieße es wohl "Unter 4 Händen" – denn was dieser Harlekin und seine Colombine musikalisch miteinander aufführen, das hat Weltklasseformat.














Wobei das rein musikalische Element lediglich eines von mehreren Steinchen ist, die sich zum Mosaik eines minimalistischen Gesamtkunstwerkes fügen. Wo er zaubert, da pfeift sie sich und uns eins. Wo er zum Entertainer wird und uns seine Sketches darbietet, dass einem vor Lachen die Tränen kommen, da setzt sie plötzlich zu einem Flamenco an, der ihn in einen wilden, furchtbar komischen Tanz reißt . . .
Die Dinge des Lebens

Wenn Herman van Veen auf der Bühne steht, ist diese Bühne im Nu von einer ganzen Familie bevölkert. Dass das seine eigene Familie ist, scheint dabei nur ein Werk des Zufalls. Es ist einfach die Keimzelle der bürgerlichen Gesellschaft, die hier von der Stimme des Mittelstandes gefeiert und verulkt, durch den Kakao gezogen und mit liebevoller Nostalgie porträtiert wird. Die von einer Fahrradtour erzählt oder vom ersten Kuss. Von der Sehnsucht nach dem Vater, der vor kurzem gestorben ist und dennoch in der Küche herumsitzt. Von dem Enkelsohn, den der Opa anruft und der nur ins Handy flüstern kann, weil er sich unter dem Sofa versteckt hat und von seinen Eltern gesucht wird.

Die Früchte der Arbeit

Es sind die kleinen Dinge des Lebens, über die er singt, spielt und erzählt. Über alles oder viel – manchmal über nichts oder doch sehr wenig. Aber wie er auch das Nichts aufbereitet, geht unübersehbar auf die Tradition des französischen Chansons eines Georges Brassens, eines Léo Ferré, eines Jacques Brel zurück. Und vor allem stecken dahinter 40 Jahre unentwegter Arbeit, die nun nicht mehr aufhört, ihre Früchte zu tragen.

Nach dem über zweistündigen Spektakel folgt frenetischer Applaus des alle Altersgruppen umfassenden Publikums und reißt die beiden Performer zu zahlreichen Zugaben hin.

Unter 4 Augen
Von und mit
Herman van Veen
Edith Leerkes (Gitarre)
Stadttheater Walfischgasse
01/5124200
Wh.: bis 16. Juni
________________________

Mitreißend.
Bron: Wiener Zeitung
8 juni 2007
vrijdag 1 juni 2007
Het blijft maar mooi weer.
Lijkt wel de Dordogne.
Boven de wolken is het altijd zo.
Zit in een KLM-Cityhopper
die me van Wenen naar Amsterdam hopt.
We zijn ongebruikelijk
op tijd vertrokken.
Vertraging hing in de lucht
vanwege ook mijn
vloeibare stoffen.
Die moet je tegenwoordig
in een geseald plastic zakje
in je handbagage stoppen.
De zakjes waren op.
Vanwege de stoffen
moest de dame voor mij in de rij
haar toilettas openritsen.
Probeerde weg te kijken.
Maar iets naars in mij
kon dat niet opbrengen.
Al haar flesjes, zalfjes, geurtjes
medicijnen, werden
door een strenge veiligheidsmevrouw
tegen het licht gehouden.
Er waren geen geheimpjes meer.
Een gezichtsverjongingscrème viel op de grond.
Gelukkig bleef het potje heel.
We wilden het niet weten.
Ook dat porselein verdween in zo’n doorzichtig zakje.
Allemaal omdat je er onderweg
boven in de lucht
bommen en granaten van zou kunnen maken.
Is er iemand die dat gelooft?

Het vliegtuig zit vol
met voornamelijk Japanse bejaarden
die vanaf vertrek
collectief in slaap gevallen zijn.
Het geluid dat ze maken
klinkt als avantgarde poezie.

Was in Wenen
voor een persconferentie.
We gaan daar twee weken
“Unter vier Augen” spelen.
Edith en ik.
Als het ware
een handbagage voorstelling.
Voor SAT-Eins wordt in principe
tijdens deze serie in het Stadttheater
van 5 t/m 16 juni
een documentaire gemaakt.
Vandaar.

Poetin is in de stad.
En Depardieu.
Lees ik naast een foto
van dat best wel oude hoofd van mij.

Ook in de lift van mijn hotel
werd ik gefouilleerd.

Had een lang gesprek
voor de ORF,
de Oostenrijkse televisie
over The Miracle,
het theater in Soweto
en de documentaire
“Ithemba Afrika!”
die verleden week
in Cannes en Berlijn
zijn première beleefde.
Het is een indringende film geworden
over de horror Aids in Zuid-Afrika
en wat je er aan kunt doen.
900 mensen gaan er daar per dag aan dood.
Dat zijn drie jumbo’s.
Hugo en Liesje Tempelman
verrichten ware wonderen.
Het is een eer met ze te werken.

De Herman van Veen Foundation groeit.
Geert Hoving, ook zo’n reus,
sloot zich met de zijnen aan.
Voel me rijk met zulke vrienden.

De dag voor Wenen mocht ik spreken
voor een Heren Sociëteit in Utrecht.
Een eredivisie mannen
luisterde een uur lang
naar mijn betoog tegen apathie.
Heb geprobeerd aan de hand van onze ervaringen
in “ontwikkelingslanden”
uit te leggen
dat je als individu
voor een ander
wel degelijk een verschil kunt maken.
Mijn laatste zin: “Kinderen behoren niet te sterven”.
Even was het stil.
Hoorde een hond blaffen.
De mannen stonden als één op.
Toonden blijken van waardering.
Als in het Lagerhuis
van good-old London.
Veel van de aanwezigen
kende ik wel van gezicht.
Oude Utrechtse gezichten.
Ze bestaan nog.

In de fax
een brief van iemand
nog
die reageerde op ‘Brief aan God’.
Hierbij mijn antwoord:
Goed. Spiegel je aan Mohammed.
Boeddha, Jezus Christus.
Luister naar wat er over ze wordt verteld.
Geloof niemand
die anders handelt dan zij.
Kus hun voeten niet,
hef geen wapen,
glimlach,
breek het brood,
zing,
en noem het bidden.


Vrees voor de Partij van de Arbeid.
Ons oude huis
“is van een ander
en je komt er niet meer in”.
Mijn vader zou pissig zijn.
Tucholsky zei het al:
versteckte aristocraten.
Waar zijn de opgerolde mouwen?
Waar is bijvoorbeeld de loyaliteit
voor de generaties
die dit land na de oorlog weer hebben opgebouwd?
Laatdunkend wordt er gesproken over vergrijzing.
Een probleem!
Schande.
Waarom de oude mens niet geëerd,
gevierd, verzorgd.
Bejaarde mensen worden gedoogd.
Doorgespeeld aan handige verzekeraars.
Malafide pensioenfondsen.
Te weinig zich uit de naad werkende verzorgers,
Bejaarde mensen zouden niet ten prooi mogen vallen
aan bijvoorbeeld salmo- en legionella’s,
in brakke, gammele panden.

Ze was wel bij ons geregistreerd,
maar door nog onverklaarbare redenen
kwamen haar gegevens niet uit de computer.


‘Ze’ is een 78 jarige
door legionella vermoorde vrouw.
In een HagaZiekenhuis
waar nog drie patiënten uit het doucheblok
op de inmiddels gesloten afdeling
zorgelijk ziek zijn.
Mevrouw, ik weet niet hoe u heet.
U vragen kan ik niet meer.
Moge uw dood
de hufters wakker schudden.

Onze bejaarde Japanners
komen uit hun middagslaap.
Wachten wat bladerend door brochures
op hun bagage.
In de hal opgewacht
door vrolijk wuivende
landgenoten
die ze met rolstoelen
aircobussen
om van Van Gogh, Rembrandt, Anne Frank,
de grachten en wat er nog van over is,
niets te gaan missen.

Net terug uit Parijs.
Zag “Mata Hari”,
onze voorstelling.
Was zo trots
als de spreekwoordelijke pauw.
Uitverkochte zaal.
Staande ovatie.
Voor Gaëtane Bouchez, Wendel Spier,
Martine de Kok, Silke Mehler en Merlijn van Veen.
Het is een klein wonder.
Daar staande, met een toneelstuk
over die legendarisch misbruikte vrouw.
In een andere taal.
In een ander land.
Fantastische verhalen in de krant.
Voel me Kuifje in Parijs.
Dat is nogal wat
voor iemand die zo kaal is.

22 en 23 juni spelen we “Chapeau”,
een spectacle musical.
In Salle Gaveau.
Twee concerten, mede ter gelegenheid van
de gelijknamige DVD/CD die dan het daglicht ziet.
Bij Harmonia Mundi.
Op hun label O+.
Verschijnt in 82 landen.
Verkrijgbaar in de winkel.
September a.s.

Op weg in de auto naar huis
sprong mijn hart in het voorhoofd.
Werd wakker.
Had helemaal niet gemerkt
dat ik achter het stuur in slaap gevallen was.
Gelukkig was er in geen velden of wegen
wie dan ook te zien.
Iets heeft me op de weg gehouden.
Ga dit niet meer doen.
Een hazenslaapje en een mars,
een beker warme chocola
en het besef dat alles aan een draadje hangt,
maakt mij alweer tot een gelukkig man.
maandag 21 mei 2007
Deze week
verdwenen er drie mensen uit ons leven.
Tante Sien,
Klaziena Grietje de Graafs-De Jong,
zij was bijna een kinderleven lang
de handen in ons huis.
Getrouwd met onze trainer van Haastrecht 7.
Zij was een schat van 1932 tot 2007.
'Oma van de flat' ging dood,
zoals de kinderen haar noemden.
Van 1921 tot mei 2007 een voorbeeldmama.
En Theo Ordeman,
die de moed had na Nico Knapper
ons op televisie te brengen.
Theo was een televisie-ambachtsman.
Wat hebben we gelachen!
Het lijkt wel herfst in mei.

Deze week de laatste drie voorstellingen
in Vlaanderen.
Brugge.
In de andere herfst komen we terug.
Er waren veel meer mensen
dan er plek was.
“Is toch geweldig?” zou mijn vader zeggen.

De schilderijen hangen in de Boerentoren.
Als je voorbij loopt
kun je ze zien.
Niets hangt er mooier in Antwerpen.

Hoor zojuist van Stephan
dat Alfred Jodocus Kwak
op de top tien van meest gedownloade kinderprogramma’s
op de eerste, de tweede, de derde,
de vierde en de vijfde plaats staat.
Dan komt Nijntje.
En dat de DVD “De regenboog van Alfred Jodocus Kwak”
DVD van de week is.
Lang leve Alfred!

Edith Leerkes speelt haar "Etude Feminine".
Muziek omspeeld met korte teksten over vrouwen,
liefde en obsessie,
de kilo’s en de vormen.
Ofwel van een vrouw
die zichzelf te dik vindt,
van zij die met de eeuwige jachtigheid van moeders
zeven dingen tegelijk probeert te doen,
van de grote liefde
voor een man die blijft doen wat hij deed.

Nieuwe stukken voor gitaar,
maar ook de vertrouwde muziek
zoals Niños en Tango van Verandering.
20 november, Schaapskooi Soest.
21 november, Congrescentrum De Giraf, Emmen.
23 november, Theater Concordia, Enschede.
24 november, Klangbrücke, Aken.
25 november, Haus Heyden, Horbach.
27 november, Brucknerhaus, Linz.
30 november, Philhamonie, Essen.
1 december, de Arenberg Schouwburg, Antwerpen.

Mata Hari speelt vanaf dinsdag 21 mei
tot en met zaterdag 2 juni
in Theater du Renard in Parijs.
Gaëtane, Silke, Martine, Wendel,
zullen de Fransen vervoeren.

Wij staan met Chapeau
vrijdag 22 en zaterdag 23 juni
in Salle Gaveau
en met Unter vier Augen
van dinsdag 5 tot en met zaterdag 16 juni
in Stadttheater Wien.
Dan gaan we op vakantie.

De DVD Chapeau ligt bij de fabriek.
De CD De Nederlanders is in de maak.
Wordt pico bello.
Niet in de laatste plaats door de vrolijke medewerking
van Daniël Lohues.

Wil iedereen
die mij schreef, mailde, faxte, belde
nav het “Gesprek over God” geweldig bedanken.
Het was een lawine.

God, wat zijn er een hoop Goden.

Wat leuk dat Clarence Seedorf
eindelijk – zie mijn tig weblogs door de jaren –
de erkenning krijgt die hij verdient.

En dan die paus.
Ik word er bang van.
woensdag 25 april 2007
In Duitsland woont een oogarts
die altijd als hij op vakantie gaat
dat doet in landen
waar geen oogartsen zijn.
Met nauwelijks medische equipment
voert hij dan oogoperaties uit
en helpt daarmee
honderden mensen
die zonder zijn steun
letterlijk
geen hand voor ogen zouden zien.
Deze man
is in Duitsland
terecht
tot “Mens van het Jaar” benoemd.
Mocht ter gelegenheid van deze feestelijke onderscheiding
een rede houden.

Volgt een ooggetuigeverslag
van Sabine Carolin
die bij deze heuglijke gebeurtenis aanwezig was.
Liebe - ist ein Tätigkeitswort

Kennen Sie Alt Duvenstedt oder Büdelsdorf?
Nein?
Herman und mir ging es ebenso.
Bis vorgestern.
Dann aber entdeckten wir eine kleine versteckte Idylle
mitten im Schleswig-Holsteinischen,
fernab ausgetretener Pfade,
wo Schwäne mit dir plaudern,

Pferde ausgelassen über Wiesen ohne Gitter jagen
und mit wie dahin gemalten Seen,
die selbstvergessen
von ihrer eigenen Schönheit
den Morgen verträumen.
Und es thront dort auch,
im einige Kilometerchen entfernten Büdelsdorf,
eines der modernsten Druckzentren Europas.
Elegant und ästhetisch,
mit vortrefflichen Arbeitsbedingungen
und kluger Belegschaft.
Nur der so einzige Geruch der Druckerschwärze
sei derselbe wie früher,
bemerkt Herman,
dessen Vater einst in einer Druckerei arbeitete.

Was hatte uns dahin verschlagen?

Nun, es wurde vom Schleswig-Holsteinischen Zeitungsverlag
der Preis „Mensch des Jahres“ vergeben,
in diesem Jahr an einen Mann,
der in selbstloser, besonderer Weise Gutes tut
für Lebens-Gefährten, die sich nach Hilfe sehnen.
Tausende Leser erwählten den Augenarzt
Dr. Hans-Joachim Miertsch,
diese außerordentliche Ehrung stellvertretend
für die vielfältigsten humanitären Aktivitäten entgegen zu nehmen.
Er opfert seit Jahren gemeinsam mit seiner Frau
den gesamten Jahresurlaub, um mit kleinen Operationen
Männern, Frauen und Kindern in Afrika das Augenlicht wiederzugeben.

Herman, der im letzten halben Jahr Woche für Woche
Kolumnen für die „Schleswig-Holstein am Sonntag“ geschrieben hat,
die es, laut Redaktion, inzwischen zu einem regelrechten Kultstatus gebracht haben,
war aufgrund seines allseits bekannten Engagements für Menschen in Not
Wunschgast der Verlagsleitung für die diesjährige Laudatio.
Es gab trotz höchstem Arbeitspensum und prallem Terminkalender kein Zögern.
Und so raste er nach einem Konzert in Brüssel über 600 Kilometer
alleine im Auto von links nach rechts durch die Lande,
um seine persönlichen Worte zu überbringen.

Die Laudatio,
bei seiner nächtlicher Ankunft in Alt Duvenstedt
schon ein kleines Kunstwerk,
(so beschrieb heute der Chefredakteur der sh:z die Rede)
rief jedoch noch nach einer winzigen Wichtigkeit,
nach einem Schlüsselwort sozusagen.
Und es wurde so nicht eher geruht,
bis es gefunden und eingeflochten war,
und wir froh und zufrieden die Mappe mit acht Blatt
voll beschriebenem Papier zuschlagen konnten,
um erwartungsfroh zur Veranstaltung zu fahren.

Herman in Weiß und mit einem Jackett,
das wohl im wahrsten Sinne des Wortes
nach seiner Augenfarbe
gewebt worden war.
Ein Genuss ihn anzusehen, echt wahr.

In Büdelsdorf wurden wir mit äußerster Herzlichkeit empfangen,
waren beeindruckt vom Ausmaß der Veranstaltung
und der Modernität des Druckzentrums.

An unserer Seite nahmen unter anderem
der sanfte und einnehmende Herr Dr. Miertsch
und seine gleichwertige Frau Platz,
Herr Ministerpräsident Carstensen, ein stattlicher, fröhlicher Mann,
Günther Fielmann, der Preisträger aus 2002, ganz bescheiden und mit gutem Durchblick,
und der sympathische Geschäftsführer des Verlagshauses, Herr Azmayesh.

Es wurde viel gesagt auf der Bühne, viel Schönes und Wichtiges,
umrahmt von Klassischer Musik.

Dann bat Jo Brauner Herman van Veen,
seine Laudatio zu verlesen.
Ich wünschte, ich könnte sie hier wiedergeben.
Das geht leider nicht aus Platzgründen.
aber ich kann Ihnen versichern,
dass sie voller Leidenschaft war und ohne Belehrung.
Nur ein einfacher Appell an die Liebe.
Ein Fluss.
Hinwendend, berührend,
aufwühlend und fröhlich auch,
weise und keck…
mit dem wieder- und wiederkehrendem Schlüssel:

Liebe - ist ein Tätigkeitswort.


15 Minuten, in welchen der Holländer
mit klarer ruhiger Stimme
eine hochkarätig besetzte Halle
zu wachsam zuhörendem Schweigen,
einen geehrten Mann zu leisem Weinen brachte,
und die am Ende zu unerwartet langem Applaus führten.
Selbst die emsigsten der zahlreichen Fotografen
hielten oft lauschend ihre klickende Geschäftigkeit an.
Ich bemerkte es mit Beglückung.
Die positive Energie in der Halle
hatte sich nach der Laudatio addiert.

Als Herman endete,
hab ich innen gejubelt wie tausend Kinder zugleich,
weil es auf den Punkt gelungen war.
Daumen nach oben zeigte er mir vom Rednerpult hinunter,
und ich hielt im strahlend meinen entgegen.
Alle Gesichter strahlten.
War das schön!


Am Schluss der Laudatio heißt es:
Hans-Joachim Miertsch ist
ein Mensch des Augenblicks,
für den der andere
mindestens genauso wichtig ist
wie er sich selbst,
der versteht,
dass Liebe ein Tätigkeitswort ist
und Zögern nicht zu tolerieren.

Der Augenarzt aus Eckernförde nickte sanft und wissend.

Nach einem kurzen Mahl vom Büffet
mussten wir uns verabschieden von
diesem frohen Geschehen.
600 Kilometer zurück.
Durch den Frühling.
Vorbei an leuchtendgelben Rapsfeldern,
friedlich dösendem Vieh, stillen Wiesen und Wäldern
vorbei an dunklen Teichen,
bunten Dörfchen
und unruhigen Städten.
Nach Hause.

Es war ein wahrhaft glücklicher Tag,
wir riefen uns das noch ein paar Mal zu am Telefon.
Und die Resonanz aus Schleswig-Holstein ist beflügelnd.

Ich bin sehr dankbar.
Und weiß, dass Liebe ein Tätigkeitswort ist.

Sabine Carolin Richter